Fed houdt rente vast, maar drie presidenten stemmen tegen: nooit eerder zoveel verdeeldheid

Drie tegen negen. Zo eindigde woensdag de stemming van het rentecomité van de Federal Reserve, en dat is voor een instelling die intern vrijwel altijd naar consensus zoekt een ongebruikelijk hoog aantal tegenstemmers. De rente blijft staan op ongeveer 3,6%, voor de vijfde vergadering op rij, maar de manier waarop dat besluit tot stand kwam vertelt een ander verhaal dan het cijfer zelf.

Beth Hammack, president van de Federal Reserve Bank of Cleveland, Neel Kashkari van de Minneapolis Fed en Lorie Logan van de Dallas Fed stemden tegen omdat zij een renteverhoging wilden, meldt AP News. Fed-gouverneur Kevin Warsh omschreef het besluit achteraf als een "good family fight", een eufemisme dat weinig twijfel laat over de spanning binnen het comité.

Vijfde vergadering op rij zonder beweging

Marktpartijen en een deel van de Wall Street-analisten hadden juist rekening gehouden met een verhoging van een kwartpunt, schrijft The Philadelphia Inquirer. Die kwam er niet. In plaats daarvan koos de meerderheid van het comité voor status quo, ondanks dat de Amerikaanse inflatie inmiddels al meer dan vijf jaar boven de doelstelling van 2% zit.

Dat is de kern van het dilemma waar de Fed al maanden mee worstelt. TIF beschreef eerder hoe de obligatiemarkt al vooruitliep op een mogelijke renteverhoging door oplopende olieprijzen en aanhoudende inflatiedruk. Die verwachting kwam gedeeltelijk uit, alleen niet in de vorm van een daadwerkelijk besluit maar in de vorm van drie prominente dissenters die vonden dat de rest van het comité te terughoudend was.

Voor Amerikaanse huishoudens verandert er voorlopig niets aan de leenkosten. De gemiddelde creditcardrente in de Verenigde Staten blijft rond de 20% hangen en hypotheekrentes staan op het hoogste niveau sinds augustus vorig jaar, aldus AP News. Een langere periode van hoge rente betekent dat die kosten voorlopig niet dalen, ook al is er geen verhoging bijgekomen.

Drie inflatiebronnen die het comité uit elkaar drijven

Wat opvalt is dat de dissenters niet zomaar om een verhoging vroegen uit gewoonte, maar wezen op drie specifieke en actuele drijvers van inflatie die zich tegelijk opstapelen.

Ten eerste de oorlog in Iran, die de energieprijzen opdrijft en daarmee via een omweg de hele Amerikaanse economie raakt, van transportkosten tot productieprijzen. Ten tweede de kapitaaluitgaven van techbedrijven aan kunstmatige intelligentie, die de vraag naar computerchips en elektriciteit fors hebben opgevoerd en daarmee prijzen in die markten opstuwen. Ten derde de importtarieven van president Donald Trump, die als kostenpost direct doorwerken in de prijzen van geïmporteerde goederen.

Deze drie factoren hebben weinig met elkaar te maken qua oorsprong, maar werken wel in dezelfde richting: ze houden de inflatie hardnekkig boven de doelstelling. Dat is precies waarom Hammack, Kashkari en Logan vonden dat wachten geen optie meer was. De meerderheid van het comité redeneerde kennelijk anders, mogelijk uit zorg dat een verhoging de economie onnodig zou afremmen op een moment dat de onzekerheid al hoog is.

Wat een 9-3 stemming betekent voor de geloofwaardigheid van de Fed

Een centrale bank ontleent een groot deel van haar effectiviteit aan de indruk dat ze eensgezind en voorspelbaar handelt. Financiële markten prijzen niet alleen het besluit zelf in, maar ook het vertrouwen dat de volgende vergadering een logisch vervolg is op de vorige. Drie dissenters op negen stemmen ondermijnt dat beeld.

Het signaal dat hiervan uitgaat is dat een aanzienlijk deel van de regionale Fed-presidenten, niet de minste namen overigens, inmiddels vindt dat de centrale bank achter de feiten aanloopt. Als de inflatie bij de volgende vergadering niet duidelijk afzwakt, wordt de druk op de resterende meerderheid alleen maar groter om alsnog te verhogen. Andersom geldt dat als de Iran-crisis escaleert of de AI-gedreven vraag naar chips en stroom verder oploopt, de dissenters gelijk kunnen krijgen zonder dat de Fed er iets aan doet.

Voor de goede orde: in het bronmateriaal voor dit artikel ontbreekt de officiële FOMC-verklaring zelf; de cijfers en citaten zijn afkomstig uit berichtgeving van AP News en The Philadelphia Inquirer, niet uit een Fed-persbericht.

Wat dit voor de eurozone betekent

Voor Nederlandse en Europese lezers werkt een verdeelde Fed vooral door via de wisselkoers en de obligatiemarkt. De euro noteerde op 28 juli op 1,1367 dollar, blijkt uit ECB-data. Een Fed die twijfelt tussen vasthouden en verhogen, houdt de dollar structureel sterker dan wanneer de Amerikaanse rente duidelijk op weg naar beneden zou zijn, wat op zijn beurt de importprijzen in de eurozone beïnvloedt.

De ECB zelf koos een ander pad: de depositorente staat op 2,25%, ruim onder het Amerikaanse niveau, met als peildatum 29 juli 2026 volgens ECB-cijfers. Die divergentie tussen twee centrale banken die met vergelijkbare inflatiedrijvers kampen, energie, importkosten, geopolitieke spanning, maar tot andere conclusies komen, blijft een van de opvallendste kenmerken van dit monetaire tijdperk.

Volgende FOMC-vergadering als volgend ijkpunt

De aandacht verschuift nu naar de volgende Amerikaanse inflatiecijfers en de eerstvolgende FOMC-vergadering, waar zal blijken of de drie dissenters een groeiende minderheid vertegenwoordigen of een geïsoleerd geluid blijven. Zolang de oorlog in Iran, de AI-investeringsgolf en de importtarieven gelijktijdig op de inflatie blijven drukken, is de kans klein dat deze interne verdeeldheid binnen de Fed vanzelf verdwijnt.

Informatief, geen financieel of beleggingsadvies. Today in Finance heeft geen Wft-vergunning; raadpleeg voor geldbeslissingen altijd een gekwalificeerd adviseur.