De Fed verhoogt terwijl de ECB verlaagt: wat de omgekeerde wereld betekent voor jouw portemonnee

De markt had het al lang ingeprijsd: de Federal Reserve zou dit jaar de rente gaan verlagen, net als de ECB. Die verwachting is inmiddels gekanteld. Negen van de twaalf leden van het Federal Open Market Committee (FOMC) geven aan dit jaar nog een renteverhoging te verwachten, blijkt uit de toelichting van de FOMC na het meest recente rentebesluit. De kloof met Europa groeit, en dat heeft gevolgen die verder reiken dan Washington.

Het besluit: unaniem stilstand, maar de pijlen wijzen omhoog

Het FOMC hield de beleidsrente unaniem ongewijzigd, alle twaalf leden stemden voor. Maar "ongewijzigd" is hier misleidend als signaal. De consensus binnen het comité verschuift zichtbaar: drie maanden geleden was een verhoging nog een minderheidsstandpunt, nu steunt een duidelijke meerderheid van negen leden dat scenario voor later dit jaar.

Het was bovendien het eerste rentebesluit onder nieuwe Fed-voorzitter Kevin Warsh, genomineerd door president Trump en opvolger van Jerome Powell, die bij dit besluit gewoon meestemde. Warsh zette meteen de toon op de persconferentie in Washington D.C.: "Persistently high prices are a burden for the American people", en: "This committee will deliver price stability." Zijn commitment aan het 2%-inflatiedoel laat weinig ruimte voor interpretatie.

Waarom de Fed niet kan verlagen: inflatie boven de 4%

De reden voor de koerswijziging is brutaal eenvoudig. De Amerikaanse inflatie bedraagt meer dan twee keer het Fed-doel van 2%, wat het hoogste niveau in drie jaar is. Het FOMC omschreef de inflatie officieel als "elevated" en wees op supplyshocks die prijzen opdreven, met name in de energiesector.

Die energieschok speelt al maanden. De spanningen rondom de Straat van Hormuz dreven olieprijzen op, wat doorwerkte in transport, productie en uiteindelijk consumentenprijzen. Het besluit viel net na een akkoord tussen de VS en Iran dat hoop biedt op enige prijsverlichting; dat akkoord zou vrijdag formeel worden getekend. Maar zelfs als energieprijzen wat afkoelen, blijft kerninflatie hardnekkig hoog: dat is het patroon dat centrale banken wereldwijd al jaren kennen, en dat de Fed nu dwingt tot actie.

De PCE-index, de favoriete inflatiemaatstaf van de Fed, zal naar verwachting die groeiende consensus rond renteverhogingen niet ondermijnen. Integendeel: de verwachte publicatie wijst op aanhoudend hoge prijzen.

Het transatlantische contrast

Terwijl de Fed de duimschroeven aandraait, vaart de ECB een tegengestelde koers. De Europese centrale bank heeft de afgelopen maanden een reeks renteverlagingen doorgevoerd, ingegeven door afkoelende inflatie in de eurozone en zorgen over economische groei op het continent.

Het gevolg is een groeiend renteverschil tussen de VS en Europa, een zogeheten rentespread. Hogere Amerikaanse rentes maken dollar-gedenomineerde beleggingen relatief aantrekkelijker: obligaties met een hoger rendement, spaarproducten met een betere vergoeding. Dat trekt kapitaal aan. Voor de wisselkoers betekent dit neerwaartse druk op de euro ten opzichte van de dollar: een sterkere dollar maakt Europese export goedkoper voor Amerikanen, maar verhoogt tegelijkertijd de importkosten voor Europa. Olie, grondstoffen en dollar-gefactureerde goederen worden voor Europese bedrijven en consumenten duurder als de euro verzwakt.

Voor Europese beleggers met blootstelling aan Amerikaanse aandelen speelt er een extra laag. Een sterkere dollar betekent dat rendementen op Amerikaanse beleggingen, omgerekend naar euro, hoger uitvallen, zolang de wisselkoersbewegingen meevallen. Maar het maakt ook Europese bedrijven die sterk afhankelijk zijn van goedkope dollar-financiering kwetsbaarder.

Wat Warsh verandert aan het speelveld

De wissel van Powell naar Warsh is geen cosmetische verandering. Warsh staat bekend als een strenge monetaire hawkist, iemand die prijsstabiliteit zwaarder weegt dan economische groei op de korte termijn. Zijn openingsstatement bevestigt dat profiel.

Dat heeft implicaties voor de snelheid en omvang van eventuele verhogingen. Onder Powell was de communicatiestijl gradueel en datagestuurd, waarbij elk besluit afzonderlijk werd gepresenteerd. Warsh's retoriek suggereert een bereidheid om sneller door te pakken als de data dat rechtvaardigt. Dat maakt de Fed-vergaderkalender voor de rest van 2026 een sleutelvariabele voor wereldwijde financiële markten.

Vooruitblik

De komende publicatie van de PCE-index zal uitwijzen hoe hardnekkig de Amerikaanse inflatie in mei werkelijk was. Daarna volgen de reguliere FOMC-vergaderingen, waarbij de markt nu uitkijkt of en wanneer de eerste verhoging onder Warsh wordt doorgevoerd. Het VS-Iran-akkoord en de ontwikkeling van energieprijzen blijven tussentijdse variabelen die het inflatiepad kunnen beïnvloeden, maar de richting van het Fed-beleid lijkt voorlopig gezet.

Bronnen: Federal Reserve (FOMC-toelichting en persconferentie Kevin Warsh), Bloomberg

Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vormt geen financieel, beleggings- of fiscaal advies. Today in Finance is geen beleggingsonderneming en beschikt niet over een vergunning als bedoeld in de Wet op het financieel toezicht (Wft). Raadpleeg altijd een gekwalificeerd financieel adviseur voordat je financiële beslissingen neemt. Today in Finance is niet aansprakelijk voor beslissingen genomen op basis van deze informatie.