Hormuz-coalitie van 35 landen bijeen: diplomatiek spoor of opmaat naar escalatie?

Vijfendertig landen, waaronder Nederland, komen donderdag 2 april 2026 bijeen als de zogeheten Hormuz-coalitie. De agenda is urgent: hoe doorbreek je de Iraanse blokkade van de Straat van Hormuz, zonder dat de situatie verder escaleert? Opvallend afwezig is de VS. President Trump oefent wel druk uit op bondgenoten, maar schuift de voorzittersrol door naar anderen.

Waarom deze bijeenkomst er toe doet

De Straat van Hormuz is de smalste schakel in de mondiale energievoorziening. Circa een vijfde van alle wereldwijd verhandelde olie passeert er dagelijks. Irans blokkade heeft de oliemarkt al weken in de greep: Brent noteert boven de $115 per vat, WTI boven de $100, niveaus die niet meer zijn gezien sinds 2022. Het IMF bevestigde vorige week een stagflatiescenario als het conflict aanhoudt, een combinatie van stagnerende groei en aanhoudende inflatie die beleidsmakers voor een vrijwel onoplosbaar dilemma plaatst.

Dat 35 landen nu gezamenlijk aan tafel gaan, is in dat licht veelzeggend. De internationale gemeenschap wil de uitweg uit deze crisis niet exclusief aan Washington overlaten.

Trumps afwezigheid als signaal

De VS-positie is de meest complexe variabele in dit diplomatieke tableau. Trump dreigde eerder openlijk met de bezetting van het Iraanse Kharg Island, het knooppunt voor een groot deel van Irans olieexport. Die dreiging positioneert Washington als een partij die militaire escalatie niet uitsluit. Tegelijkertijd ontbreekt Trump bij de coalitiebijeenkomst van vandaag.

Die combinatie van afwezigheid én druk op bondgenoten heeft een duidelijke logica: de VS kan maximale druk uitoefenen, zonder formeel gebonden te zijn aan de diplomatieke uitkomst van het overleg. Als de coalitie slaagt, profiteert Washington mee. Als het overleg mislukt, heeft Trump zijn handen vrij voor een hardere aanpak.

Voor de 35 landen die wel aanzitten, betekent dit dat zij opereren in de schaduw van een onvoorspelbare grootmacht. De Nederlandse deelname illustreert dat Europa actief wil meewerken aan een diplomatieke oplossing, maar de marges van dat overleg worden mede bepaald door wat Washington uiteindelijk accepteert.

Diplomatie of escalatietrap?

De centrale vraag is of de coalitievorming het conflict daadwerkelijk van een militair naar een diplomatiek spoor verschuift, of juist een tussenstap is richting gecoördineerde actie. Beide interpretaties zijn verdedigbaar op basis van wat we nu weten.

De omvang van de coalitie, 35 landen, suggereert breedte en legitimiteit. Dat is diplomatiek kapitaal. Tegelijkertijd is een brede coalitie ook een langzame coalitie: met dit aantal deelnemers is consensus lastig en snel handelen nog lastiger.

De oliemarkt houdt beide scenario's tegelijkertijd in de gaten. Zolang de blokkade niet concreet wordt doorbroken, of geloofwaardig dreigt te worden doorbroken, is er weinig reden voor de prijs om te dalen. Het stagflatiescenario dat het IMF schetste blijft daarmee als risico boven de Europese economie hangen.

Vooruitblik

De uitkomst van de bijeenkomst van vandaag is bepalend voor de volgende stap. Leidt het overleg tot een gezamenlijke verklaring met concrete stappen, dan kan dat een eerste neerwaarts signaal geven aan de oliemarkt. Blijft het bij intenties, dan neemt de druk op een harder optreden toe. We volgen de ontwikkelingen op de voet.

Bronnen: Hormuz-coalitie bijeenkomst 2 april 2026, IMF, eerdere TIF-coverage (30 maart 2026)

Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vormt geen financieel, beleggings- of fiscaal advies. Today in Finance is geen beleggingsonderneming en beschikt niet over een vergunning als bedoeld in de Wet op het financieel toezicht (Wft). Raadpleeg altijd een gekwalificeerd financieel adviseur voordat je financiele beslissingen neemt. Today in Finance is niet aansprakelijk voor beslissingen genomen op basis van deze informatie.